سخنی از قدیم گفته‌اند که زلزله خبر نمی‌کند این حادثه طبیعی هر ساله به طور متوسط جان ۲۰ هزار نفر را در سراسر دنیا می گیرد و در حدود ۴۰ میلیارد دلار خسارت وارد می‌کند.

از مجموع کشورهای دنیا، ۱۵ کشور بیشترین زلزله‌ها را به خود اختصاص داده‌اند و اکثراً ۷۵ درصد مرگ و میر و خسارت مربوط به این ۱۵ کشور می‌باشد که به ترتیب می‌توان کشور چین، ژاپن، ایران، فیلیپین، اندونزی، ترکیه، هند، مکزیک، نپال، پاکستان، بنگلادش، اکوادور، گواتمالا، آمریکا، پرو را می‌توان کشورهای پر زلزله به شمار آورد. کشور عزیزمان ایران نیز به خاطر واقع شدن در محل برخورد دو صفحه تکنونیکی عربستان و اوراسیا همیشه در آماج زلزله قرار دارد.

تقریبا همه ساله در ایران عزیز ما زلزله به وقوع پیوسته و یکی از ۱۰ کشور بلاخیز جهان می‌باشد که از ۴۰ بلایای طبیعی شناخته شده در جهان بیش از ۳۰ مورد آن در این کشور رخ می‌دهد در بین این ۴۰ حادثه طبیعی، تنها در طول یک قرن گذشته بیش از یک هزار و ۱۵۰ مورد زمین لرزه مرگبار در ۷۵ کشور جهان رخ داده که سهم ۶ کشور جهان بیش از ۸۰ درصد می‌باشد که ایران نیز با تلفاتی بالغ بر ۱۲ هزار نفر در رتبه سوم دنیا قرار دارد.

با همه اوصاف و با توجه به رشد و دانش بشری، الان راه‌های زیادی برای مقابله و کاهش تلفات زلزله در دنیا صورت می گیرد که می‌توان به طور خلاصه راه‌هایی مانند ارتقای سیستم هشدار اولیه، تقویت و ساختن زیرساخت‌ها، تقویت و ایمن سازی شبکه‌های حیاتی شهری، استاندارد سازی و ایمنی ساختمان‌ها، ضرورت افزایش سطح آگاهی عمومی و نیروهای کمکی، توجه علمی و سازمان یافته به مشکلات روانی حادث شده از زمین لرزه و استفاده از جدیدترین فناوری ایزوله سازی ساختمان ها  از لرزش که همان استفاده از بلبرینگ مانند از پی جدا می‌شود و در واقع نسبت به لرزش‌های پی ساختمان ایمنی می‌کند و این کار در ژاپن اجرا می‌شود که می‌تواند در زلزله های ۸ ریشتر و بالاتر، مثمر ثمر باشد را اجرا کرد.

حال با توجه به موقعیت جغرافیایی ایران و احتمال وقوع زلزله در اکثر استان‌های کشور چرا ما به فکر علاج واقعی نیستیم و به جای پیشگیری در حال پرداخت هزینه‌های سنگین هستیم.

زلزله های دهه‌های اخیر بم، رودبار، ورزقان، سرپل ذهاب و حال میانه نشان می‌دهد که این حادثه طبیعی همیشه در کمین کشور ماست و حال این سوال پیش می‌آید که چقدر باید ما آزموده شویم تا پخته شویم؛ تا کی باید به جای مقابله با بلایای طبیعی نسبت به آن بی تفاوت بوده و احتمال وقوع آن برای کشور، شهر و خانواده خود را نزدیک به صفر در نظر بگیریم.

چرا مسئولین امر و متولیان نمی‌خواهند که هزینه زلزله را برای کشور با مقاوم سازی خانه های روستایی و حاشیه های شهر کم کنند مطمئناً اقدامات صورت گرفته با توجه به عدم استاندارد سازی مساکن در سالیان متمادی ناکافی بوده و زنگ خطر برای کشور ما همیشه روشن است.

در آخر لازم است اشاره‌ای به ابعاد روانی و تخریب زلزله نیز اشاره کنم که باعث بی پدر و مادر شدن و یابی فرزند شدن و داغدار شدن خانواده‌ها شده و به جز هزینه‌های مالی، هزینه‌های معنوی و روانی را تحمیل خانواده‌ها می‌کند امید است با وحدت و همدلی مسئولین و دولتمردان و مردم، شاهد تلاش بیشتر در بحث مقابله با بلایای طبیعی به خصوص زلزله باشیم و دیگر  در کشور شاهد خسارت از یک زلزله ۵/۹ ریشتر مانند میانه و سراب نبوده و در راستای استاندارد سازی خانه‌ها و سکونت‌گاه‌ها و زیرساخت ‌های شهری و روستایی، گام‌های بزرگ برداشته و بدانیم زلزله همیشه در کمین ما ایرانیان هست و خواهد بود.

اسد بابایی؛

اشتراک این خبر در :